"आण अग्नीची भाकतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो |
स्वतः जळतो, जगा उजळतो", आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ध्रु ||
छात्र आहे विज्ञानाचा, तिमिर नाशे अज्ञानाचा |
अज्ञान प्रयत्ने झाकतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || १ ||
कास धरुनी विज्ञानाची, शिकस्त करुनी प्राणपणाची |
विज्ञानी भूचरणी वाकतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || २ ||
ज्ञानार्थी जरी विदेशी जाऊ, मायभूमिसी परतुनी येऊ,
दिले वचन न टाकतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ३ ||
आकर्षणाचे कितीही मोके, आम्ही जाणतो त्याचे धोके |
दृढनिश्चये ते टाळतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ४ ||
विज्ञानाचा असेल दर्पण, भरतभूमीचे त्याते दर्शन |
किरणप्रकाशे जगी फाकतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ५ ||
इथे जन्मले बहु वैज्ञानिक, स्वदेशसेवे इथेच स्थायिक |
आदर्श आम्ही राखतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ६ ||
विज्ञानाचे पाईक आम्ही, स्वदेशसेवा करण्या नामी |
जन्म तिजचरणी वाहतो, आम्ही आण अग्नीची भाकतो || ७ ||
© कवी : उपेंद्र चिंचोरे
तेजोनिधी लोह गोल, भास्कर हे गगनराज
हे दिनमणी व्योमराज, भास्कर हे गगनराज
दिव्य तुझ्या तेजाने, झगमगले भूवन आज
हे दिनमणी व्योमराज, भास्कर हे गगनराज
कोटी कोटी किरण तुझे अनलशरा उधळिती
अमृतकण होऊन, अणुरेणू उजळिती
तेजातच जनन मरण , तेजातच नवीन साज
हे दिनमणी व्योमराज, भास्कर हे गगनराज
ज्योतिर्मय मूर्ती तुझी, ग्रहमंडळ दिव्य सभा
दाहक परि संजीवक, करुणारून किरणप्रभा
होवो जीवन विकास, वसुंधरेची राख लाज
हे दिनमणी व्योमराज, भास्कर हे गगनराज
तेजोनिधी लोह गोल, भास्कर हे गगनराज
हे दिनमणी व्योमराज, भास्कर हे गगनराज
कवी- पुरुषोत्तम दारव्हेकर
नाटक- कट्यार काळजात घुसली
संपला अंधार आता, सूर्य ज्ञानाचा उदेला |
लागल्या वाटा दिसाया, शक्ती दे चालण्याला ||धृ||
विश्व हे होते धुक्याने वेढलेले, झाकलेले |
अंधश्रध्दांनी जगाचे, मार्ग होते घेरलेले |
ज्ञानविज्ञानातुनी ते सत्य आता प्रत्ययाला
संपला अंधार आता, सूर्य ज्ञानाचा उदेला ||१||
गूढ सृष्टीचे कळाया; ध्यास ज्यांचे श्वास झाले
पीडितांचे दुःख जाता; सौख्य ज्यांना लाभलेले |
थोर या ज्ञानी जनांंचा; वारसा आम्हां मिळाला
संपला अंधार आता, सूर्य ज्ञानाचा उदेला ||२||
सत्य आहे जीवनी ते; पाहण्या दृष्टी मिळावी
सत्य जे - जे ये पुढे ते; साहण्याची वृत्ती यावी |
मानवासंगे जपावे सृष्टीच्याही वैभवाला
संपला अंधार आता, सूर्य ज्ञानाचा उदेला ||३||
विश्व संचारास आता; आपणांला लाभलेले
मानवाचे हात आता; ते ग्रहांशी पोचलेले |
सिध्द आम्हीही नवे आव्हान हे पेलावयाला
संपला अंधार आता, सूर्य ज्ञानाचा उदेला ||४||
गीत- श्री. शंकर वैद्य आणि श्री सतिश सोळांकूरकर
संगीत- श्री यशवंत देव
गायन- श्रीमती मीनल देशपांडे आणि इतर
आम्ही इवले इवले
ओबडधोबड
रक्तपिपासू, समाजशोषक, समाजकंटक
म्हणूनी हिणवू नका-
आमच्या टिचभर पोटाला, थेंबभर
रक्ताचा आधार- पण तेव्हढं द्यायलाही
तुमची मात्र कुरबूर
तुमच्या रक्ताचा एक थेंब दुसऱ्याचं
जीवन वाचवू शकतो म्हणून टाहो
करीत बाटल्या बाटल्या रक्त गोळा
करणारा तू- थेंबभर रक्ताला
महाग होतो आमच्यासाठी!
पण आम्हीसुद्धा मोरारजीभाईंचे
पक्के चेले- बाटलीला शिवत नाही
रक्त हवे ताजेतवाने धमनीमधले
मारा मारा डीडीटीचा फवारा
किंवा अश्रूधूर सोडा- अन् तुम्ही
तुमच्याच डार्विनचे की फार्विनने
सांगितलेलं तत्त्व साफ विसरला-
Survival of the fittest-
"लायक तेवढाच तगतो"-
आम्ही शिकलो त्याच्याकडून
करा नवीन औषधांचा मारा-
आम्ही देऊ गुंगारा- कारण
आम्हालाही जगायचं आहे
तुमच्यासारखंच अन् तुमच्या रक्तावर,
रक्त आमचं अन्न आहे-
नाहीतर बनवा आमच्यासाठी दुसरं अन्न
म्हणजे आम्ही तुमच्या रक्ताच्या वाट्याला जाणार नाही.
डॉ. प्रभाकर प्रल्हाद जामखेडकर
(मुंबई- १६/०३/१९७८)
कविवर्य नारायण सुर्वे यांनी प्रशंसलेली, आकाशवाणी संमेलनात प्रसारित कविता.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा